Pasta e zucca (pompoen en pasta) – Ode aan mijn nonna

Pasta e zucca - pompoen met pasta
Mijn moeder, broer en ik volgden mijn vader na een jaar naar Nederland. Ik was toen vier. In december 1989 kwamen wij, in onze bontjassen gewikkeld, aan op Schiphol – mijn moeder wist niet wat zij zich moest voorstellen bij de kou in Nederland dus had zij ons allemaal op het ergste voorbereid. Onze aankomst in Nederland is een veel aangehaalde anekdote binnen onze familie die ons allemaal nog altijd doet schateren van het lachen. De bontjassen hebben we daarna nooit meer aangetrokken (wat er mee gebeurd is weet ik helaas niet). Hoe moeilijk moet het voor mijn ouders zijn geweest, die beginjaren. Een ander land, een andere taal en een hele andere cultuur.

Pas in 1994, toen mijn zusje inmiddels twee was, gingen mijn moeder en wij, de drie kinderen, voor vijf weken naar nonna in Napels.  Wat een mooie herinneringen heb ik aan die tijd. Mijn oma’s huis had toen nog een bijkeuken. Alle volwassenen en baby’s aten in de woonkamer en wij “grote” kinderen mochten met z’n allen in de aangrenzende bijkeuken eten. Af en toe kwam er een volwassene naar ons kijken en drukte een kus op één van onze hoofden of sprak één van ons vermanend toe. Nonna maakte geklopte slagroom als dessert. Ik nam het aan om haar niet te kwetsen maar stopte het mijn broer toe zodra ze weg was. Mijn broer was verzot op haar slagroom.

Pasta e zucca
Veel van mijn familieleden van mijn moeders kant zijn in de zomer geboren, inclusief mijzelf. Mijn oma maakte voor groot en klein haar prachtige dikke, warme donkere chocoladedrank. Ik nam altijd twee espressokopjes vol. In de zomer van 1995 gingen mijn moeder, broer, zusje en ik weer voor vijf weken naar Italië. Dat was de zomer dat ik voor het eerst verliefd werd. Ik was toen negen jaar, bijna tien, en ik had een kalverliefde opgevat voor de buurjongen van mijn oma. Antonio genaamd. Hij was op zijn beurt weer verliefd op mijn nicht. Dat was de zomer dat ik voor het eerst bij mijn moeder zeurde of ik grote oorringen mocht dragen, omdat mijn nicht ze natuurlijk ook had. Mijn moeder en nonna moesten lachen om mijn onschuld. En tussen al deze gevoelens door was er het eten, dat ons vergezelde op de hete middagen en de zoele avonden.


Mijn nonna was een fenomenale kokkin. Ze hield van eten en daarom hield ze ook van koken. Zo eenvoudig is het. Als je het plezier van goed voedsel wilt ervaren dan zul je voor jezelf moeten leren koken. Daar komt dan bij dat je zult gaan leren koken voor anderen. Je gaat namelijk merken dat je het leuk vindt om anderen op deze manier je liefde te tonen, om voor ze te zorgen, om ze moed in te spreken.

Mijn nonna heeft mij vele recepten gegeven. In de laatste jaren van haar leven ben ik ze neer gaan pennen, beseffende hoeveel herinneringen aan en van onze familie zich in die gerechten bevonden. Het volgende recept is één van de gerechten die mij het meest aan mijn oma doet denken: pompoen met pasta. Dit serveerde ze zeker één keer per week tijdens al die lange zomers die ik bij haar heb doorgebracht. Binnen was het veertig graden en iedereen baadde altijd in het zweet tijdens het eten van dit gerecht. Toch heeft niemand ooit geweigerd omdat het 1) verrukkelijk smaakt en 2) mijn oma beweerde dat het goed was om warm voedsel te eten op zinderend hete zomerdagen (zij maakte ook vaak consommé in de zomer…). Of dat echt zo is weet ik nog steeds niet, er zijn tegenstrijdige beweringen op dit gebied, maar gisteren met temperaturen die rond de dertig graden dansten kreeg ik de behoefte om dit voor mezelf klaar te maken. Misschien wel uit pure nostalgie.

Een echt familiegerecht, onlosmakelijk verbonden met Napels.

Pasta e zucca – Pompoen en pasta 
Auteur: Anna 
Familiegerecht 

Ingrediënten voor 4 eters

Een stuk van de soort “gewone pompoen”, van ca 600 gr. (vaak al in stukken te koop in de supermarkt of op de markt)
2 liter water (voeg wat meer toe indien nodig, lees verder)
1 grote teen knoflook (gepeld maar heel)
3 eetlepels olijfolie
1 theelepel chili olie
Flinke handvol peterselie + wat extra om aan het eind op de borden te sprenkelen
Zout naar smaak
320 gr gemengde, gebroken pasta (lees verder). Optioneel: Ik meng graag volkoren pasta met gewone pasta. Dit kan ik je zeker aanraden. Je zou bijvoorbeeld volkoren (spelt) spaghetti kunnen gebruiken en voor de rest “gewone” pasta van durum tarwe.

Zwarte peper: de pepermolen wordt op tafel gezet en iedereen, die dat wenst, voegt peper toe, naar smaak. Voor mij is peper in dit gerecht wel een echte must.

Bereidingswijze

Schil de pompoen, verwijder de draadjes en pitten en snijd het vruchtvlees in flinke blokken van zo’n 3 bij 3 cm. Houd er alsjeblieft geen lineaal bij maar doe dit gewoon op gevoel. Doe de blokken pompoen in een hoge pan. Overgiet de pompoen met water, doe de deksel op de pan en breng aan de kook. Wanneer het kookt voeg je de gepelde en geplette hele knoflook toe, de pikante olie en tot slot de olijfolie. Leg nu tussen de pan en het deksel een houten pollepel en laat de soepachtige vloeistof voor 15 minuten op middelhoog vuur koken.

Ondertussen breek je de pasta in kleinere stukken. Voor dit gerecht kun je elke lange pasta gebruiken, maar voordat je het in de pan aan de pompoen toevoegt moet je het wel eerst met je handen breken. Soms vind je in de winkels al een pak gemengde, gebroken pasta. Als je dat makkelijker vindt kun je dat kopen maar het is net zo eenvoudig om zelf wat pasta te breken. Ik zou kiezen voor minimaal drie soorten pasta. Normaal gebruik ik spaghetti, linguine en manfredi, en breek ze tot kleine stukken (tussen de 3 en 5 cm lang). Het is geen exacte wetenschap en de pasta hoeft absoluut niet even lang te zijn. Ik raad je aan om te kijken naar de kooktijd op de verpakking van de pasta. Als bijvoorbeeld de spaghetti tien minuten moet koken en de manfredi alleen maar zeven minuten voeg dan eerst de spaghetti toe en na drie minuten de manfredi. Logisch, toch? Voor dit gerecht hoeft je pasta niet perfect al dente te zijn, het mag een klein beetje zachter zijn dan “hoort”. Maar niet té zacht anders verstoort dit de balans tussen de pompoen en de pasta.

Voordat je de pasta toevoegt vis je het teentje knoflook eruit. Wanneer de pasta is toegevoegd houd de pan dan onafgedekt, zodat je regelmatig kunt roeren om aanbranden te voorkomen, en voeg zout naar smaak toe. Indien nodig voeg je nog wat (heet) water toe. Als je bijvoorbeeld ziet dat de pasta niet helemaal bedekt is door de pompoensoep dan zou ik een klein beetje water toevoegen. De pasta moet natuurlijk koken ín het vocht. Dit is een gerecht waar proeven een must  is want je wilt er zeker van zijn dat de pasta gaar is wanneer je het eet. Ook wil je niet dat je gerecht te flauw is. Dus, proeven maar! Gelukkig ben jij de kok. Wanneer de pasta bijna gaar is voeg je de peterselie toe. Ik knip de peterselie klein, zo met de schaar, direct in de pan.

Wanneer de pasta gaar is, draai het vuur uit en laat alles – zonder deksel- nog vijf minuten rusten in de pan. Schep de pompoen en pasta in diepe borden en bestrooi het met nog wat verse  peterselie. Zet een pepermolen op tafel en wie wil kan nog (flink) wat verse zwarte peper over het eigen bord malen. Heerlijk!

Het is een uiterst eenvoudig gerecht, dat zul je merken. Maar de smaken zijn zo puur en zo eerlijk….Het is het zweten waard!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s