Wanneer de mangetout in Napels is dan is ze a casa

Wanneer de mangetout in Napels is dan is ze thuis (a casa). Zo voelt het altijd wanneer ik door het chaotische en tegelijkertijd zo goed georkestreerde verkeer rijd. Ik heb het geluk om twee plekken op de wereld te hebben die ik thuis mag noemen en die vervlochten zijn met mijn persoonlijke geschiedenis. Mijn ouders, oer-Napolitaans, hebben mij en mijn broer en zus een echte Napolitaanse opvoeding meegegeven. Dat we alle drie daar heel anders mee omgaan is een prachtig voorbeeld van hoe verschillend mensen worden ondanks een vergelijkbare achtergrond. Uiteindelijk heb ik zelfs besloten om iets te doen met deze twee werelden waar ik tussen waad en ben ik afgelopen herfst eindelijk met de studie begonnen om vertaler Italiaans-Nederlands te worden.

Maar Napels. Als je met een vooringenomen idee naar Napels afreist, bijvoorbeeld met het idee dat het niet schoon genoeg is, niet ordelijk genoeg, niet lieflijk genoeg dan kom je zeker niet bedrogen uit. Je vindt alles wat je dacht te vinden en keert zelfvoldaan naar huis.
Als je bereid bent om je ideeën en je hart te openen en om met volle teugen te genieten van wat je allemaal ziet, ruikt, hoort en voelt dan kan ik je vertellen dat je zoveel kunt vinden in deze stad (maar ook in de omgeving) waar elke dag meer dan 24 uur lijkt te tellen. Behalve het ontmoeten van heel veel praatgrage mensen, die je met rauwe stem vertellen over hun kleurrijke metropool en over de levenslessen die ze hebben opgedaan in deze meer dan tweeduizend jaar oude stad aan zee, zal je hier leren dat het leven zoveel voller kan zijn.

Napels is Napels. Napels is de os en de ezel in vol ornaat. Een prachtig mengsel van goed en kwaad, mooi en lelijk. Napels is eten, gefundeerd op tradities.
Napels is een deel van mij en met elk bezoek aan Napels snap ik mezelf maar ook mijn ouders beter. Ik wil er altijd lekkerder en beter door gaan koken want als je eenmaal hebt geproefd hoe heerlijk het eten hier smaakt dan teken ik voor een Napolitaans gerecht op mijn sterfbed. Als laatste avondmaal zou ik dan pasta e patate kiezen zoals mijn mamma maakt maar ook de versie van trattoria da Nennella is een optie. Deze eetgelegenheid is één van de oudste trattorie van Napels. Trattoria da Nennella wordt geroemd om hun pasta e patate (pasta en aardappelen). De romigste die ik ooit heb mogen proeven. De wachttijden om binnen te komen in deze trattoria in het hart van Napels bedragen minstens een uur. Toeristen zie je hier nauwelijks. Trattoria da Nennella staat ook bekend om de luide obers die de bestellingen – van de zeer beperkte kaart – keihard door de eetzaal schreeuwen, onbeleefd tegen je doen, grapjes met je uithalen en je ridiculiseren wanneer je iets niet helemaal opeet of te lang over een gerecht doet. En als je dieetwensen hebt? Tja, wees dan bereid om het mikpunt van alle obers te worden. Het is een komedie in deze eetgelegenheid. Een Napolitaanse komedie uiteraard. Je leert hier – in deze trattoria maar eigenlijk in heel Napels – dat jezelf niet zo serieus nemen hét recept is voor een gelukkig leven, uiteraard begeleid door een goed bord pasta!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s