Toetjes? Maak er dan een zo gezond mogelijke versie van: kwarktaartje

fullsizerender787

Ach ja, het is het nieuwe jaar, en de lente lijkt vandaag wel heel dichtbij te komen. Het zonnetje, de koele wind. Binnenkort ga ik bevallen en ik ben heel bewust bezig met voedsel. Ik wil lekker blijven eten, maar ook gezond en gevarieerd. Vanavond gaan we bij mijn schoonouders eten en mijn man en ik nemen een toetje mee. In plaats van een suikerbom mee te nemen, hebben we besloten om een zo gezond mogelijk toetje te maken.

En zo was ons heerlijk en (redelijk) gezond dessert geboren. De digestive koekjes zouden vervangen kunnen worden met een nog gezondere versie, misschien zelfgemaakte koekjes? Dan weet je precies wat er in gaat. Of je koopt oatcrumbles koekjes van de Island Bakery (zoek hun website even op) als je die kunt vinden, of kies iets dat jij gewoon heel lekker vindt.  Je zou zelfs krokante muesli van spelt kunnen gebruiken voor de tweede laag, maar wij hebben wel gekozen voor een tweede laag van koekjes (zie ook foto’s). Zoals ik al zei, ik ben hoogzwanger, en heel veel tijd wil en kan ik op dit moment niet in de keuken doorbrengen. Speel gewoon een beetje met dit ‘recept’, zou ik zo zeggen. Trouwens, dit toetje zal niet iedereen meteen weten te waarderen. Waarom? Omdat ze iets verwachten dat heel zoet is en dat is dit toetje gewoon niet. Maar na een paar happen ben je verkocht, omdat het gewoon heel puur en lekker is. Het is ook maar vanuit welke perspectief je naar dit toetje kijkt.

fullsizerender789  Lees verder

Kaneelbroodjes

Ah, het is de herfstlucht die mij meteen weer de keuken in doet duiken. Nu ik zwanger ben, is het dagelijkse soms gewoon overweldigend. De enige plek waar ik tot rust kom is de keuken. Ik heb al eens eerder verteld hoeveel ik van de herfst hou. De herfst is het ideale seizoen om na te denken over jezelf, het pad van je leven, je ambities aan de orde stellen, werken aan je dromen. Niet dat je dat de rest van het jaar niet doet, maar tijdens de herfst is het een heerlijk moment om na een uitgelaten zomer weer tot jezelf te komen. En de kleuren, de geuren…En het weer, dat je dwingt om binnen te blijven, met de onophoudelijke regen die soms naar beneden stroomt. Zoals vandaag.

Ik wil natuurlijk ook meteen weer stoofgerechten maken wanneer het herfst is, bakken, soepjes klaarmaken. Ik peuzel het liefst mijn eten op de bank, met de verwarming aan en een heerlijke film of serie op. Saai? Burgerlijk? Misschien. Maar het maakt mij intens gelukkig, dus waarom er niet aan toegeven?

Ik heb kaneelbroodjes gemaakt dit weekend. Kaneel…een specerij dat voor mij echt bij de herfst hoort, dus het ideale baksel is bomvol met kaneel. Daar houd ik wel van. En wat ruikt je keuken en je hele huis heerlijk wanneer de broodjes in de oven aan het bakken zijn…Het water loopt me weer in de mond als ik er alleen maar al aan denk.
Het kost echt niet veel tijd om deze broodjes te maken, je kunt de stappen zelfs verdelen. Ik heb het deeg en de kaneelboter de avond ervoor gemaakt, het deeg heb ik langzaam laten rijzen in de koelkast. De ochtend erna heb ik de rest gedaan. Zo gepiept.

De inspiratie voor dit recept heb ik opgedaan door het lezen van de recepten van twee geweldige dames, Tessa Kiros (recept Kaneel-kardemombroodjes uit het boek ‘De smaak van mijn herinnering’) en Nigella Lawson (recept Norwegian cinnamon buns uit het boek ‘How to be a domestic goddess’). Ik heb een beetje van de een gepikt, een beetje van de ander en een beetje van mezelf.

fullsizerender51

Lees verder

Meringuetaart met mascarponeroom en rood fruit

FullSizeRender (3)

Deze taart is een echte showstopper. Dat is zo’n term waar in bakprogramma’s graag mee gedweept wordt. Ik ben zo trots op mijn mooie feestelijke taart, dat ik vind dat ik het een showstopper mag noemen. Mijn docent Vertalen Italiaans-Nederlands zou zeggen dat het “te popi-jopi” overkomt. Ach, vooruit dan maar, ik hou de term erin, hij leest mijn blog toch niet ;-).

Vanavond heb ik eters die een meringuetaart wel op waarde weten te schatten. En ik weet zeker dat dit voor mijn man een hele fijne verrassing zal zijn, verzot als hij is op alles wat maar enigszins met meringue te maken heeft.

Ik zal eerlijk zijn, ik ben niet heel dol op meringue, ik vind het ook niet vies. Ik geloof dat ik er gewoon niet warm of koud van word. Toch is dat niet de reden waarom ik mij er, in al deze jaren dat ik bak, niet aan gewaagd heb. De reden is simpelweg omdat ik dacht dat het heel moeilijk zou zijn ondanks dat mensen mij dat idee uit het hoofd probeerden te praten. Ik heb wel eerst heel veel informatie opgezocht over het maken van meringue voordat ik genoeg zelfvertrouwen had om er aan te beginnen. Het recept dat uit dit onderzoek komt, geef ik bij deze ook aan jou.

Nu, dames en heren, hoor ik ook bij die groep mensen die zegt: ‘Ach, maar het is helemaal niet zo moeilijk om te maken, de meringue moet gewoon lang in de oven staan.’ En zo is het. Dus, je hebt niet veel ervaring in het bakken nodig, maar je moet wel tijd tot je beschikking hebben, begin er anders niet aan. Je meringue zal makkelijk minstens 3 uur in de oven staan. Maar, niet getreurd, in de tussentijd kun jij de rest van je etentje klaarmaken. Ik heb er voor gekozen om moussaka te maken…Dat heeft ook een vrij lange bereiding nodig, maar het is o zo leuk om te maken. Ik kan niet wachten om alles te proberen! Maar toch, het meest kijk ik uit naar de meringuetaart, want hij ziet er zo ontzettend mooi uit.
Lees verder

Romige mosterd & dragon kip

De laatste tijd heb ik behoefte aan troosteten, maar dan van het voedzame soort. Eigenlijk dus mijn favoriete voedsel. Meestal heb ik in de lente en in de zomer trek in salades en lichte maaltijden. Het komt waarschijnlijk door de miskraam die ik heb gehad dat ik trek heb in voedsel dat mij verbindt met andere tijden. De miskraam was (en is) een heel verdrietige gebeurtenis die onze levens op z’n kop heeft gezet. Ik ben iemand die altijd iets probeert te leren van mijn ervaringen, hoe moeilijk het soms ook is om de les te ontdekken.

Wat heb ik geleerd van deze miskraam?
Dat mijn man en ik héél graag een kind willen. Ik heb altijd gehoord dat wanneer je klaar bent voor kinderen, je dit zult voelen. Sommige mensen beschrijven het als een “oergevoel”, je voelt het of je voelt het niet. Ik denk dat ik snap wat ze bedoelen, en ook weet ik nu hoe dit voelt. Logica kan niet tegen dit gevoel op. Ik heb gehoord over al de redenen waarom je geen kind zou moeten krijgen: overbevolking van de aarde, kinderen zijn duur, niet altijd leuk, minder tijd voor jezelf. De lijst gaat eindeloos door en door en door… Maar liefde is ook niet rationeel, dus waarom zou de  beslissing voor het (hopelijk) krijgen van een kind dat wel moeten zijn?

Wat heb ik de laatste tijd nog meer geleerd?
Dat er mensen bestaan, die waarschijnlijk uit een plek van onzekerheid, heel erg gespitst zijn op het benoemen van “zwakheden” en “verbeterpunten” van anderen. Ze hebben het lef om, niet uit een gevoel van vriendschap, in een heel normaal gesprek – heel subtiel -, allerlei gemene opmerkingen te maken. Wat ze eigenlijk doen is, op deze sluwe manier, anderen wijzen op dingen waar zij zich aan ergeren. Ik heb met vriendelijkheid en positief denken heel lang gedacht dat ik het verkeerd aanvoelde, maar nu weet ik beter en dit sta ik niet meer toe. Als je je aan mij ergert dan moet je misschien maar niet meer met mij omgaan en/of aan je eigen onzekerheden werken ;-). Dit is wie ik ben en ik ben zeker niet perfect, maar ik laat wie dan ook altijd in hun waarde. Dit is wat ik vanaf nu ook verlang van anderen als ze vrienden met mij willen zijn.

Zo, nu maar verder met het recept. Het is een nieuw, eenvoudig recept. En comfort food had ik al genoemd, hè? Ik ben geïnspireerd geraakt door een recept dat ik op BBC Good Food heb gevonden, maar ik heb het zodanig veranderd dat ik het mijn eigen recept durf te noemen. Het is ook een prima recept om ’s avonds na je werk te maken. Het duurt namelijk niet zo heel lang en je hebt weinig afwas. Twintig minuten voorbereiden en twintig minuten op een laag vuur koken. Ondertussen kook je de aardappelen of de rijst. Heerlijk.  Ik moet bekennen dat ik zo blij ben dat er gisteravond een stuk kip is overgebleven, die ga ik zo dadelijk verorberen…Ik kijk er nu al naar uit en het is niet eens 10.30 uur :-).

Lees verder

Wanneer de mangetout in Napels is dan is ze a casa

Wanneer de mangetout in Napels is dan is ze thuis (a casa). Zo voelt het altijd wanneer ik door het chaotische en tegelijkertijd zo goed georkestreerde verkeer rijd. Ik heb het geluk om twee plekken op de wereld te hebben die ik thuis mag noemen en die vervlochten zijn met mijn persoonlijke geschiedenis. Mijn ouders, oer-Napolitaans, hebben mij en mijn broer en zus een echte Napolitaanse opvoeding meegegeven. Dat we alle drie daar heel anders mee omgaan is een prachtig voorbeeld van hoe verschillend mensen worden ondanks een vergelijkbare achtergrond. Uiteindelijk heb ik zelfs besloten om iets te doen met deze twee werelden waar ik tussen waad en ben ik afgelopen herfst eindelijk met de studie begonnen om vertaler Italiaans-Nederlands te worden.

Maar Napels. Als je met een vooringenomen idee naar Napels afreist, bijvoorbeeld met het idee dat het niet schoon genoeg is, niet ordelijk genoeg, niet lieflijk genoeg dan kom je zeker niet bedrogen uit. Je vindt alles wat je dacht te vinden en keert zelfvoldaan naar huis.
Als je bereid bent om je ideeën en je hart te openen en om met volle teugen te genieten van wat je allemaal ziet, ruikt, hoort en voelt dan kan ik je vertellen dat je zoveel kunt vinden in deze stad (maar ook in de omgeving) waar elke dag meer dan 24 uur lijkt te tellen. Behalve het ontmoeten van heel veel praatgrage mensen, die je met rauwe stem vertellen over hun kleurrijke metropool en over de levenslessen die ze hebben opgedaan in deze meer dan tweeduizend jaar oude stad aan zee, zal je hier leren dat het leven zoveel voller kan zijn.

Napels is Napels. Napels is de os en de ezel in vol ornaat. Een prachtig mengsel van goed en kwaad, mooi en lelijk. Napels is eten, gefundeerd op tradities.
Napels is een deel van mij en met elk bezoek aan Napels snap ik mezelf maar ook mijn ouders beter. Ik wil er altijd lekkerder en beter door gaan koken want als je eenmaal hebt geproefd hoe heerlijk het eten hier smaakt dan teken ik voor een Napolitaans gerecht op mijn sterfbed. Als laatste avondmaal zou ik dan pasta e patate kiezen zoals mijn mamma maakt maar ook de versie van trattoria da Nennella is een optie. Deze eetgelegenheid is één van de oudste trattorie van Napels. Trattoria da Nennella wordt geroemd om hun pasta e patate (pasta en aardappelen). De romigste die ik ooit heb mogen proeven. De wachttijden om binnen te komen in deze trattoria in het hart van Napels bedragen minstens een uur. Toeristen zie je hier nauwelijks. Trattoria da Nennella staat ook bekend om de luide obers die de bestellingen – van de zeer beperkte kaart – keihard door de eetzaal schreeuwen, onbeleefd tegen je doen, grapjes met je uithalen en je ridiculiseren wanneer je iets niet helemaal opeet of te lang over een gerecht doet. En als je dieetwensen hebt? Tja, wees dan bereid om het mikpunt van alle obers te worden. Het is een komedie in deze eetgelegenheid. Een Napolitaanse komedie uiteraard. Je leert hier – in deze trattoria maar eigenlijk in heel Napels – dat jezelf niet zo serieus nemen hét recept is voor een gelukkig leven, uiteraard begeleid door een goed bord pasta!

Risotto met paddestoelen en truffelolie

Gisteravond heb ik een heerlijke maaltijd gegeten met manlief. Het was zó ontzettend lekker dat ik niet eens mijn telefoon wilde pakken om een foto te maken. Ik wilde gewoon eten.Wellicht ben ik, ahem, soms te ongeduldig voor het maken van een kiekje. Ik ben vast een rare maar ik koop nooit kookboeken enkel omdat het mooi beeldmateriaal bevat. Nee hoor, geef mij maar een goede inhoud. Ik word liever verleid met woorden dan met beelden. Vandaar dat ik geloof dat je om een heerlijk gerecht te waarderen geen foto hoeft te zien (heb ik jou ook al overtuigd?). Laat je meeslepen door je fantasie…je smaakpapillen zullen je dan vast en zeker naar de keuken drijven.

Lees verder