Scherpe wortelsalade

IMG_1710
Deze levendige salade is voor mensen die van sterke smaken houden: scherp, pittig en krachtig. Dat zijn de karakteristieken van deze prachtige oranje salade.

Napoletanen houden van sterke smaken. Ze houden ook van pit in hun eten, hoewel de sterkte heel erg per familie kan verschillen. Toch gooit een Napoletaan nooit zomaar overal Spaanse peper in. Ook dit wordt met beleid en gevoel gedaan. Dit is zo’n salade waarbij het wel moet. De hitte van de Spaanse peper gaat prima samen met de uitdagende walmen van de knoflook. En dan wordt alles overgoten en versterkt met  natuurazijn. Zoals je kunt lezen is deze salade niet voor sissies.

Vroeger, bij ons thuis, maakte mijn moeder deze salade in de herfst en in de winter. Zij maakte dit iedere zaterdag. Bij ons thuis was zaterdag namelijk de dag voor brodo: een heerlijke, geurige consommé die je van binnen helemaal doet gloeien. Mijn moeder serveerde de consommé met kleine schelpjespasta en ze plaatste een kommetje met geraspte Parmezaanse kaas op tafel. Uiteraard bediende ik mijzelf van de kaas en de consommé werd dan altijd bedekt met met een laagje geraspte kaas. Als hoofdgerecht kwam dan steevast het draadjesvlees – dat uren in de bouillon had meegekookt- en daarbij serveerde mijn moeder deze verrukkelijke scherpe salade. Deze salade doorbreekt de wat zware smaak van het vlees en het geeft je smaakpalet een  enorme kick.

Die zaterdagen zijn iets uit lang vervlogen tijden. Toch brengt deze salade mij altijd weer terug naar die knusse avonden.
Lees verder

Stracciatella van doperwten met pasta

Roer goed om te voorkomen dat het een omelet wordt.
Stracciatella 1
Dit is hoe het eruit ziet voordat je de geklopte eieren toevoegt.

Ik kan niet slapen. Dit is mijn laatste nacht die ik doorbreng als een twintiger. Morgennacht rond deze tijd heeft de klok het verstrijken van de tijd gemarkeerd. Dan ben ik 30. Jeetje, wat klinkt dat onzettend volwassen!

De laatste paar dagen heb ik veel gerechten voor mezelf klaargemaakt die mij aan mijn jeugd doen denken. Ik ben altijd heel erg nostalgisch rond mijn verjaardag; ik wentel me dan graag  in simpeler tijden. Toen ik nog, om maar iets te noemen, naar tekenfilms keek met mijn nichten en wij hardop fantaseerden welke actieheld we waren. Soms ging dit zelfs zo ver dat we er ruzie om kregen. Nu moet ik er heel erg om lachen dat we dat zo serieus namen! Ik heb zoveel levendige herinneringen van toen ik jonger was, mooie en slechte, dat ik er in zou kunnen zwelgen.

Maar dat kan niet. In het leven moet je vooruitkijken, in het nu zíjn, van elk moment genieten. Koken is volgens mij een bezigheid die je totaal in het nu plaatst; ook al is het gerecht misschien een overlevering van een familielid. Daarom alleen al zouden we meer moeten koken: om te genieten van het moment. Het ritueel dat koken heet en het daarna oppeuzelen van je maaltijd, of het nu wel of niet in gezelschap is, is een activiteit die de continuïteit van het leven illustreert.

Zo maakte ik afgelopen vrijdag stracciatella met pasta voor mijzelf. Ik had dit al járen (ik kan nu ik dertig word het woord jaren benadrukken…en dan dramatiseer ik niet eens) niet meer gegeten. Stracciatella, bekender vanwege het roomijs dat bezaaid is met de “gescheurde” chocoladestukken is tevens de naam van een gerecht uit Rome en omstreken. Bekend in Italië maar het geniet nauwelijks bekendheid hier. Het bestaat uit een lichte soep, aan het eind gebonden door geklopte eieren vermengd met geraspte kaas. Het ei zal in de bouillon koken en stukjes vormen, volgens mij waar de naam van dit gerecht vandaan komt. De gescheurde eistukken: de stracciatella in dit gerecht. Ik heb deze stracciatella gemaakt met doperwten omdat ik dit gewend ben van vroeger maar volgens mij kan het ook met andere groenten gemaakt worden. Bijvoorbeeld met courgette. Maar dan zou je de proef op de som moeten nemen. Dit is hoe ik mij herinner hoe het gemaakt wordt.

Lees verder

Pasta e zucca (pompoen en pasta) – Ode aan mijn nonna

Pasta e zucca - pompoen met pasta
Mijn moeder, broer en ik volgden mijn vader na een jaar naar Nederland. Ik was toen vier. In december 1989 kwamen wij, in onze bontjassen gewikkeld, aan op Schiphol – mijn moeder wist niet wat zij zich moest voorstellen bij de kou in Nederland dus had zij ons allemaal op het ergste voorbereid. Onze aankomst in Nederland is een veel aangehaalde anekdote binnen onze familie die ons allemaal nog altijd doet schateren van het lachen. De bontjassen hebben we daarna nooit meer aangetrokken (wat er mee gebeurd is weet ik helaas niet). Hoe moeilijk moet het voor mijn ouders zijn geweest, die beginjaren. Een ander land, een andere taal en een hele andere cultuur.

Pas in 1994, toen mijn zusje inmiddels twee was, gingen mijn moeder en wij, de drie kinderen, voor vijf weken naar nonna in Napels.  Wat een mooie herinneringen heb ik aan die tijd. Mijn oma’s huis had toen nog een bijkeuken. Alle volwassenen en baby’s aten in de woonkamer en wij “grote” kinderen mochten met z’n allen in de aangrenzende bijkeuken eten. Af en toe kwam er een volwassene naar ons kijken en drukte een kus op één van onze hoofden of sprak één van ons vermanend toe. Nonna maakte geklopte slagroom als dessert. Ik nam het aan om haar niet te kwetsen maar stopte het mijn broer toe zodra ze weg was. Mijn broer was verzot op haar slagroom.

Pasta e zucca
Veel van mijn familieleden van mijn moeders kant zijn in de zomer geboren, inclusief mijzelf. Mijn oma maakte voor groot en klein haar prachtige dikke, warme donkere chocoladedrank. Ik nam altijd twee espressokopjes vol. In de zomer van 1995 gingen mijn moeder, broer, zusje en ik weer voor vijf weken naar Italië. Dat was de zomer dat ik voor het eerst verliefd werd. Ik was toen negen jaar, bijna tien, en ik had een kalverliefde opgevat voor de buurjongen van mijn oma. Antonio genaamd. Hij was op zijn beurt weer verliefd op mijn nicht. Dat was de zomer dat ik voor het eerst bij mijn moeder zeurde of ik grote oorringen mocht dragen, omdat mijn nicht ze natuurlijk ook had. Mijn moeder en nonna moesten lachen om mijn onschuld. En tussen al deze gevoelens door was er het eten, dat ons vergezelde op de hete middagen en de zoele avonden.

Lees verder