Scherpe wortelsalade

IMG_1710
Deze levendige salade is voor mensen die van sterke smaken houden: scherp, pittig en krachtig. Dat zijn de karakteristieken van deze prachtige oranje salade.

Napoletanen houden van sterke smaken. Ze houden ook van pit in hun eten, hoewel de sterkte heel erg per familie kan verschillen. Toch gooit een Napoletaan nooit zomaar overal Spaanse peper in. Ook dit wordt met beleid en gevoel gedaan. Dit is zo’n salade waarbij het wel moet. De hitte van de Spaanse peper gaat prima samen met de uitdagende walmen van de knoflook. En dan wordt alles overgoten en versterkt met  natuurazijn. Zoals je kunt lezen is deze salade niet voor sissies.

Vroeger, bij ons thuis, maakte mijn moeder deze salade in de herfst en in de winter. Zij maakte dit iedere zaterdag. Bij ons thuis was zaterdag namelijk de dag voor brodo: een heerlijke, geurige consommé die je van binnen helemaal doet gloeien. Mijn moeder serveerde de consommé met kleine schelpjespasta en ze plaatste een kommetje met geraspte Parmezaanse kaas op tafel. Uiteraard bediende ik mijzelf van de kaas en de consommé werd dan altijd bedekt met met een laagje geraspte kaas. Als hoofdgerecht kwam dan steevast het draadjesvlees – dat uren in de bouillon had meegekookt- en daarbij serveerde mijn moeder deze verrukkelijke scherpe salade. Deze salade doorbreekt de wat zware smaak van het vlees en het geeft je smaakpalet een  enorme kick.

Die zaterdagen zijn iets uit lang vervlogen tijden. Toch brengt deze salade mij altijd weer terug naar die knusse avonden.
Lees verder

Advertenties

Pasta e zucca (pompoen en pasta) – Ode aan mijn nonna

Pasta e zucca - pompoen met pasta
Mijn moeder, broer en ik volgden mijn vader na een jaar naar Nederland. Ik was toen vier. In december 1989 kwamen wij, in onze bontjassen gewikkeld, aan op Schiphol – mijn moeder wist niet wat zij zich moest voorstellen bij de kou in Nederland dus had zij ons allemaal op het ergste voorbereid. Onze aankomst in Nederland is een veel aangehaalde anekdote binnen onze familie die ons allemaal nog altijd doet schateren van het lachen. De bontjassen hebben we daarna nooit meer aangetrokken (wat er mee gebeurd is weet ik helaas niet). Hoe moeilijk moet het voor mijn ouders zijn geweest, die beginjaren. Een ander land, een andere taal en een hele andere cultuur.

Pas in 1994, toen mijn zusje inmiddels twee was, gingen mijn moeder en wij, de drie kinderen, voor vijf weken naar nonna in Napels.  Wat een mooie herinneringen heb ik aan die tijd. Mijn oma’s huis had toen nog een bijkeuken. Alle volwassenen en baby’s aten in de woonkamer en wij “grote” kinderen mochten met z’n allen in de aangrenzende bijkeuken eten. Af en toe kwam er een volwassene naar ons kijken en drukte een kus op één van onze hoofden of sprak één van ons vermanend toe. Nonna maakte geklopte slagroom als dessert. Ik nam het aan om haar niet te kwetsen maar stopte het mijn broer toe zodra ze weg was. Mijn broer was verzot op haar slagroom.

Pasta e zucca
Veel van mijn familieleden van mijn moeders kant zijn in de zomer geboren, inclusief mijzelf. Mijn oma maakte voor groot en klein haar prachtige dikke, warme donkere chocoladedrank. Ik nam altijd twee espressokopjes vol. In de zomer van 1995 gingen mijn moeder, broer, zusje en ik weer voor vijf weken naar Italië. Dat was de zomer dat ik voor het eerst verliefd werd. Ik was toen negen jaar, bijna tien, en ik had een kalverliefde opgevat voor de buurjongen van mijn oma. Antonio genaamd. Hij was op zijn beurt weer verliefd op mijn nicht. Dat was de zomer dat ik voor het eerst bij mijn moeder zeurde of ik grote oorringen mocht dragen, omdat mijn nicht ze natuurlijk ook had. Mijn moeder en nonna moesten lachen om mijn onschuld. En tussen al deze gevoelens door was er het eten, dat ons vergezelde op de hete middagen en de zoele avonden.

Lees verder