Pompoentaart met Bastognekoekkruimels

Pompoentaart met bastognekruimelsHè? Pompoentaart…? En dan Bastognekoekkruimels…Waaat!? Die koekkruimels zijn niet eens bedoeld voor de taartbodem maar voor de vulling…?  Nieuwsgierig geworden ;-)?

Ja, ja…met het oog op Halloween en maar liefst drie pompoenen in huis moest ik toch wat. Ik had ook nog ergens een doos met Bastognekoekjes liggen.

Mijn man vroeg of ik nu eindelijk eens een Amerikaanse pie voor hem wilde maken. Dat had ik hem jaren geleden beloofd − jeetje, wat gaat de tijd toch snel en waarom vergeet die man toch niets wanneer het op zoetigheden aankomt? Ooit, jaren terug, zo ongeveer rond dezelfde tijd als de (nog) niet nagekomen belofte heb ik een Pumpkin pie gebakken. Behalve mijn man was niemand erg enthousiast, het was blijkbaar toen te “pompoenerig”. Sindsdien vraagt hij om pies. 
“Nou, misschien kun je iets met die Bastognekoekjes maken…oe, en wat banketbakkersroom.” opperde mijn man een paar dagen geleden. Ja, ooit in een grijs verleden hebben wij een poging gewaagd om gezond te eten. …

Ik had al zoete korstdeeg gemaakt voor de appeltaart dus ik had nog wat in mijn koelkast liggen. Nu moest ik alleen nog bedenken hoe ik mijn pie ging vullen. De Bastognekoekjes en banketbakkersroom stonden al vast. Ik zocht nu alleen naar een derde bijpassend bestanddeel. Ik zat aan mijn eettafel wat kookboeken door te bladeren voor inspiratie en ineens viel mijn oog op die drie pompoenen.
Jawel, de pompoentaart − of pompoenpie, wat je wil − met bastognekoekkruimels was geboren.

Pompoentaart met bastognekruimels Lees verder

Pasta e zucca (pompoen en pasta) – Ode aan mijn nonna

Pasta e zucca - pompoen met pasta
Mijn moeder, broer en ik volgden mijn vader na een jaar naar Nederland. Ik was toen vier. In december 1989 kwamen wij, in onze bontjassen gewikkeld, aan op Schiphol – mijn moeder wist niet wat zij zich moest voorstellen bij de kou in Nederland dus had zij ons allemaal op het ergste voorbereid. Onze aankomst in Nederland is een veel aangehaalde anekdote binnen onze familie die ons allemaal nog altijd doet schateren van het lachen. De bontjassen hebben we daarna nooit meer aangetrokken (wat er mee gebeurd is weet ik helaas niet). Hoe moeilijk moet het voor mijn ouders zijn geweest, die beginjaren. Een ander land, een andere taal en een hele andere cultuur.

Pas in 1994, toen mijn zusje inmiddels twee was, gingen mijn moeder en wij, de drie kinderen, voor vijf weken naar nonna in Napels.  Wat een mooie herinneringen heb ik aan die tijd. Mijn oma’s huis had toen nog een bijkeuken. Alle volwassenen en baby’s aten in de woonkamer en wij “grote” kinderen mochten met z’n allen in de aangrenzende bijkeuken eten. Af en toe kwam er een volwassene naar ons kijken en drukte een kus op één van onze hoofden of sprak één van ons vermanend toe. Nonna maakte geklopte slagroom als dessert. Ik nam het aan om haar niet te kwetsen maar stopte het mijn broer toe zodra ze weg was. Mijn broer was verzot op haar slagroom.

Pasta e zucca
Veel van mijn familieleden van mijn moeders kant zijn in de zomer geboren, inclusief mijzelf. Mijn oma maakte voor groot en klein haar prachtige dikke, warme donkere chocoladedrank. Ik nam altijd twee espressokopjes vol. In de zomer van 1995 gingen mijn moeder, broer, zusje en ik weer voor vijf weken naar Italië. Dat was de zomer dat ik voor het eerst verliefd werd. Ik was toen negen jaar, bijna tien, en ik had een kalverliefde opgevat voor de buurjongen van mijn oma. Antonio genaamd. Hij was op zijn beurt weer verliefd op mijn nicht. Dat was de zomer dat ik voor het eerst bij mijn moeder zeurde of ik grote oorringen mocht dragen, omdat mijn nicht ze natuurlijk ook had. Mijn moeder en nonna moesten lachen om mijn onschuld. En tussen al deze gevoelens door was er het eten, dat ons vergezelde op de hete middagen en de zoele avonden.

Lees verder